Definicja geografii ekonomicznej:

 

Bada zjawiska i procesy społeczno – ekonomiczne

zachodzące w przestrzeni geograficznej

 

Bada wzajemne oddziaływania człowieka i środowiska geograficznego, oznacza to, że przedmiot badań geografii ekonomicznej stanowią przestrzenne struktury i procesy systemu: środowisko przyrodnicze – społeczeństwo.

W skład geografii ekonomicznej wchodzą następujące gałęzie – dyscypliny szczegółowe:

·         geografia ludności (demografia)

·         geografia osadnictwa

·         geografia rolnictwa

·         geografia przemysłu

·         geografia komunikacji (transportu, łączności)

·         geografia handlu i usługi

·         geografia polityczna

·         geografia turystyki (turyzm)

 

Funkcje praktyczne geografii ekonomicznej:

1.     diagnostyczna – próba oceny sytuacji podporządkowanej pewnym wymogom np. czy dany obszar, teren będzie odpowiadał naszym celom

2.     optymalizacyjna – to maksymalizacja zysków przy  minimalizacji nakładów, minimalizacja strat środowiska czyli optymalne korzyści wyciągniemy ze środowiska a minimalizujemy straty

 

wg Leszczyckiego i Chojnickiego do głównych funkcji geografii ekonomicznej należą funkcje:

·    informacyjno – diagnostyczna

·    teoretyczno – wyjaśniająca

·    prognostyczna

·   planistyczno – decyzyjna

 

sozologia = ochrona środowiska

rachunek sozoekonomiczny – elementy ochrony środowiska i ekonomii

 

Współczesne kierunki badań geografii ekonomicznej:

1.      regionalny

2.      ekologiczny

3.      przestrzenny

 

Kierunek regionalny – zajmuje się badaniem zjawisk i procesów społeczno – ekonomicznych w układzie regionów

Region – to część większego obszaru, całości wydzielona na podstawie jakiś cech, istnieje region fizyczny np. Żuławy Wiślane, Kujawy a także region ekologiczny np. Górnośląski Okręg Przemysłowy.

Kierunek ten przynosi wiele informacji o środowisku przyrodniczym, ludności i gospodarcze poszczególnych kontynentów, państw i regionów stanowiących część danego obszaru.

 

Kierunek ekologiczny – bada on  zależności między środowiskiem a społeczeństwem. Twórcą tego kierunku jest sekretarz generalny ONZ -  Utach (lata 60-te), który ogłosił raport „Człowiek – środowisko”. Kierunek ten ma szczególne znaczenie dla rozwoju planowania przestrzennego, w którym zwraca się coraz częściej uwagę na zachowanie równowagi między elementami środowiska przyrodniczego a działalnością człowieka.